Het verlies van een dierbare vriend

Eerst stormt mijn broertje naar beneden, ik hoor aan zijn voetstappen dat er iets mis is. Ook ik ren naar beneden. Daar zit mijn moeder al met ogen vol wanhoop naar de tablet staren. Mijn vader klapt de laptop dicht. De machteloosheid is bijna voelbaar. Het zit in het tapijt, in de muren en in het plafond.

De paniek krijgt nu langzaam grip op ons. We staren elkaar  aan met holle ogen. We voelen het allemaal. Alsof ons hart uit onze borstkas is gerukt en het een groot gapend gat achterlaat. Kreten als ‘mijn sociale leven is weg’ en ‘nu kan ik mijn spelletje niet spelen’ zijn niet van de lucht. Het begint door te dringen: de Wi-Fi is uitgevallen!

Stamelend oppert mijn vader: “We kunnen ook een boek lezen.” Ik weet niet of ik hierom moet lachen of huilen. De eerste klap is nog niet verwerkt, of de volgende wordt al gegeven. “Je kan ook gaan leren, toch?” Dankje mam, ik zit nog in een rouwproces van het verlies van een zeer dierbare vriend, en jij denkt dat ik ga ‘leren’?

Het aan- en uitdoen van ons modem (kastje dat een Wi-Fi-signaal uitzend) is inmiddels begonnen.  We weten het allemaal, het heeft geen zin. Het voelt een beetje aan als een uitkeringstrekker. Je kan er tegen schreeuwen, je kan er tegen slaan, je kan er van alles mee proberen, werken doet het niet.

Dan strompel ik de trap op, naar mijn kamer. De muziek gaat keihard aan, alles om die leegte maar te kunnen vullen. Daar zit ik dan. Starend naar het symbooltje dat mijn Wi-Fi moet voorstellen. Ik besef dat we hem vanavond niet meer terug gaan zien. Nou ja, dan maar een column schrijven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s